نمی دونم چرا این چند وقته سهم من از زندگی ، نگرانی هاش شده ...  احساس می کنم که یک ماشین لباسشویی 50 کیلویی تو دلم کار گذاشتن و این دستگاه مدام در حال رخت شستن  ِ ...

با اینکه مدام سعی می کنم به قضیه عمل جراحی دوستم با انرژی مثبت فکر کنم ... اما نمی دونم چرا مدام با خودم می گم ؛ نکنه داروی بی هوشی و زیاد بزنن ... نکنه دکتر اشتباه کنه ... نکنه خیلی بهش فشار وارد شه ... نکنه ... نکنه ... مدام از دیگرون که همچین اتفاقی برای اعضای خانواده و یا دوستانشون افتاده می پرسم که اون موقع چه حسی داشتین ؟چطور تونستین تحمل کنین ؟؟؟ از طرفی هم از دیگرون راجع به معجزاتی می پرسم که علم پزشکی جوابی براش نداره ...انگار اینچنین تجربیاتی اطمینان قلبی بیشتری بهم می ده تا توضیحات پزشکان ...

یادمه مادر بزرگم همیشه بهم می گفت : وقتی دلشوره داری دعا کن ... دعا کن ... و من 2 هفته است که با تسبیح سبزی که یک دوست خوب بهم داده دعا می کنم ... بازی می کنم ... انرژی مثبت باهاش می فرستم ... به رنگش فکر می کنم ... به حس سبز ... به طبیعت ... به خدا ... به دعام ... به آرزوم ...

از روزی که فهمیدم به کوی دانشگاه حمله شده ... نگران شاگردهام هستم ... جوان های 19 و 20 و 21 ساله ایی که بسیار باهوش و با انگیزه و مودب هستند ... خدایا در پناه خودت حفظشون کن ...  واقعا نمی دونم کجان ؟؟؟  این حمله به خوابگاه دانشجویان ساعت 4 صبح به هیچ وجه قابل توجیه نیست ... از اون بدتر بی خبری از دانشجوها ست ... فقط مهدیس و مرضیه و نگار بهم زنگ زدند و گفتند که شبونه از خوابگاه رفتند و مجبور شدند ساعت ها در ترمینال بشینند و حرف های نا مربوط بشنوند تا نوبت اتوبوس شون بشه ... اما از بقیه بی خبرم ... از رضا و علی که چند بار هم خوابشون رو دیدم  که داشتند فرار می کردند ... شماره ی تماس رضا رو پیدا کردم اما تلفن همراهش خاموش است ...

خدایا با تعطیلی خوابگاه چه بلایی سر زینب و نصیبه و زهرا ، سه دختر افغانی که برای تحصیل به ایران آمدند ، اومد ... با چه غروری همیشه از کشورشون حرف می زدند و می خواستند که سریعتر درسشون تمام شه تا به کشورشون برگردند ... حتی چند تا از پسر ها رو هم متقاعد کردند که برای کار به افغانستان برن ...

عادت کرده بودیم که هر هفته پشمک بخوریم ... چون که محمد به خاطر اسب اش " زافیرا "  هر هفته می رفت شهرش ؛ یزد ... و با دست پر از پشمک بر می گشت ... بار اخر بچه ها با دهان پر از پشمک برای کرّه ی  زافیرا اسم انتخاب می کردند ...

یادمه مهدی ، نقاش کلاس ، نمی خواست برگرده به شهرش" دورود " ، می خواست تابستون رو در تهران با نقاشی کردن روی دیوار ها بگذرونه ؛ به قول خودش پول خوبی می دادن ...قرار بود ما همه بهش کمک کنیم ...

اخرین بار 23خرداد دیدمشون ... نیلوفر می گفت که تهران از اصفهان (شهرش) امن تره ...

نوید و الهه مدام سر خلخال و رشت با همدیگه بحث داشتند ...  محمد رضا چند وقتی بود که فیلسوف شده بود و بالاخره یه روز به من گفت که عاشق یکی از همکلاسیهاش شده ...  حتی از خودش هم خجالت می کشید به خاطر عاشق شدنش ... اما من بهش گفتم که برات خیلی خوشحالم چون یکی از بهترین حس های دنیا رو داری تجربه می کنی ... قرار بود جلسه ی بعد من کمی زود برم تا مثلا با من مشورت کنه ... اما ...

از امین با خبر شدم ... امین و نفیسه ... البته اونشب ِ کذایی هر کدوم خونه ی اقوامشون بودن ... یادمه روزی که منو دعوت کردند که باهاشون به جشنواره ی " شهر من فرهنگ من " برم ...همه اش می دونستم که می خوان چیزیو بگن ... اما هی این دست و اون دست می کردن ... تمام محصولات شهر های مختلف رو خوردیم ... بالاخره من گفتم : خوب ؟ و اونها هم گفتند که تصمیم دارن با هم ازدواج کنن ...

عجب کلاسی بود ...با تسبیح سبزم  مدام برای سلامتیشون دعا می کنم ... چند روز بعد از یکی از بچه های کوی پرسیدم ؛ که چه خبر ؟ همه برگشتن شهرشون ؟؟؟ و اون گفت که 30 نفر از بچه ها معلوم نیست چی شدن ...

مدام یاد بحث هاشون می افتم ... دختر ها می گفتن که پسر های کوی همه قلیونی هستن ... پسر ها هم می گفتند که خودشون دیدن که دختر ها تو خوابگاه سیگار می کشن ... ( خدا می دونه حالا چجوری دیدن )

چند وقتی هست که از حدود 8 تا معلم آموزش و پرورش راجع به کار بآ بچه های ناتوان یادگیری پرسیدم ... کاملاََ می دونستیم که اشکان چه نمره هایی خواهد آورد ... من دیگه نگران درس اش نیستم چون اگه درمان بشه ... نمره هاش هم خوب می شه ... اینبار نگران روحیه اش هستم ... نکنه بچه ها ی مرکزمسخره اش کنن ... باید براش توضیح بدم که تو کشور به این بزرگی بچه های دیگه ایی هم هستند که اول ابتدایی تجدید می شن ...

تسبیح سبزم کجاست ... باید بیشتر دعا کنم ...َ